WTCC Pau: Verslag van een vrouw in een mannenwereld
Door Rick Winkelman, donderdag 21 mei om 7 22
“Vrijdagmorgen was het verzamelen én ontbijten op Schiphol, waar even tijd was voor werkoverleg. Eenmaal in Toulouse reden we met de huurauto in recordtijd (om in de stemming te blijven) naar Pau, waar we snel incheckten in het hotel en vervolgens onze toegangspasjes gingen halen (nooit geweten dat je zoveel verschillende passen kunt maken voor één evenement: of voor de paddock, of voor de grid, of voor de hospitality, of voor alles voor het hele seizoen en dan zijn er hoogstwaarschijnlijk nog veel meer opties waarvan ik het bestaan niet weet). Ik heb mazzel, ik krijg uiteindelijk een pas waamee ik overal terecht kan”
“In de pitboxen zijn ze druk bezig met de voorbereidingen, ik heb het gevoel overal in de weg te lopen en probeer mezelf zoveel mogelijk onzichtbaar te maken. Wat er die dag op het programma staat weet ik niet, maar in ieder geval wordt er druk aan de auto van Tom Coronel gewerkt. Wat me meteen opvalt is hoe rustig en toegewijd iedereen aan het werk is, iedereen heeft zijn eigen taken en voorzover ik dat in kan schatten als complete leek, houdt men zich daar ook aan.”
“Maar wat een herrie! Ik zou onmogelijk in dit oorverdovende kabaal kunnen werken. De WTCC-auto's staan nog binnen, maar andere klassen racen erop los. Wanneer ze langs razen is communiceren zo goed als onmogelijk. De monteurs lijken er geen last van te hebben, ze werken gestaag door. De lucht van benzine en rubber is overheersend. We lopen wat rond, ik probeer mijn weg te vinden tussen de verschillende locaties en realiseer me dat ik in een typische mannenwereld terecht ben gekomen.”
“Eind van de middag arriveert Tom en gaan we met een aantal mensen, waaronder Jaap van Lagen, wat drinken en eten. Een gezellige, ontspannen sfeer. De stoere mannenverhalen en het vele lachen maken de avond compleet. Op tijd naar bed want morgen gaat de wekker alweer om 6.30 uur.”
“Zaterdag. De zon schijnt volop, vandaag gaan we (tja, je gaat je onderdeel voelen van het team) racen, en hebben we de kwalificatie! Er zijn inmiddels veel andere mensen uit Nederland aangekomen en dus voel ik me vandaag minder verloren. Wat aanspraak hier en daar met mensen die ook komen kijken is erg prettig. De boxen zijn opgeruimd en alles lijkt klaar voor de training en de kwalificatie. Rick loopt van het perscentrum naar de grid en samen met Erik maak hij een plan van aanpak.
Tussen de bedrijven door nemen ze me nog mee naar de start van de Formule Masters, die hier ook gereden wordt, en waarin twee Nederlanders meedoen. Ik schrik me werkelijk dood als ze vertrekken. Wat een kabaal! En dat was nog maar de start van de formatieronde.”
“De kwalificatie gaat super, na een crash weet Tom toch de derde plaats te behalen en iedereen is blij, terecht. Ik heb mijn ogen uitgekeken toen de monteurs de zwaar gehavende auto van Tom te lijf gingen. Binnen 15 minuten was er niets meer te zien van de schade en kon Tom zijn winnende ronde rijden.”
“Voor mij begint de actie nu echt. Alle gasten mogen een rondje mee met Tom in de straatauto van Seat. Spannend, maar zo'n kans krijg je niet vaak, dus ik ga absoluut mee! Riemen vast en gassen maar. Wat gaat dit hard! Als ik denk dat Tom moet gaan remmen voor de bocht die komt, geeft hij juist extra gas en driften we door de bochten van het circuit. Trottoirs en grasstroken worden niet vermeden maar zijn een onderdeel van de baan en daar vlammen we dus hard overheen. De muur naast ons lijkt de zijkant van de auto open te schrapen maar we gaan er rakelings voorbij waardoor we, weliswaar met rokende remmen en vonkende velgen, met verhoogde hartslag terugkomen in pitlane.”
“Zondag. De dag van de races. De tweede race blijkt de meest bizarre in de WTCC-geschiedenis te zijn. De helft van de auto's gaan in de eerste ronde ongelofelijk hard van de baan. De overgebleven auto's moeten alle zeilen bij zetten om niet door de rondvliegende brokstukken te worden geraakt en op het moment dat de voorste auto's vol gas het rechte stuk op komen schiet de safetycar de baan op en wordt daarbij vol geraakt door de koploper. Wielen en een deur vliegen door de lucht en beide auto's zijn totalloss. Na een half uur gaat de race opnieuw van start met de overgebleven auto's. Tom finisht, maar blijft buiten de punten.”
“Waar drie dagen voor is gewerkt is na een uur voorbij. Iedereen likt zijn wonden, maar niet te lang. Volgende week wordt hetzelfde circus weer opgebouwd, in Valencia.”
Leuk verhaal, en heel bekend!
René
Top! :) Leuk verhaal zo vanuit een ander gezichtspunt. Neem aan dat ze nu ook met het racevirus is besmet. :)
